دهه‌هاست که حکومت با نظارت، فیلترینگ و ایجاد انزوای اجباری تلاش کرده صدای مردم را خاموش کند. هر زمان که حقیقت برایشان خطرناک می‌شود، خطوط ارتباطی را قطع می‌کنند. هر زمان که صداها بلند می‌شود، اینترنت را می‌بندند. قدرت آن‌ها بر قطع ارتباط یک ملت با خودش و با جهان بنا شده است.

اما سیستم‌های ارتباطی غیرمتمرکز همه‌چیز را تغییر می‌دهند.

با ساخت ابزارهای پیام‌رسان امن و مستقل که ایرانیان عادی بتوانند با کمترین دانش فنی راه‌اندازی کنند، ما به مردم توانایی صحبت آزادانه می‌دهیم — بدون ترس از سانسور، قطع اینترنت یا نظارت. هر نود یک جزیرهٔ کوچک آزادی می‌شود. هر اتصال پلی می‌شود که حکومت نمی‌تواند آن را بشکند. و وقتی این نودها به هم متصل می‌شوند، شبکه‌ای شکل می‌گیرد که غیرقابل‌توقف، غیرقابل‌فیلتر و غیرقابل‌قطع است.

این‌گونه مردم دوباره صدای خود را پس می‌گیرند. این‌گونه حقیقت زنده می‌ماند. این‌گونه آزادی آغاز می‌شود.

مادری که پیامش را با امنیت می‌فرستد. دانشجویی که بدون ترس اطلاعات را به اشتراک می‌گذارد. اجتماعی که در لحظاتی که حکومت می‌خواهد آن‌ها را خاموش کند، همچنان با هم در ارتباط می‌مانند.

این‌ها فقط تعاملات دیجیتال نیستند — این‌ها اعمال مقاومت‌اند.

با توانمندسازی افراد برای ساخت و نگهداری ابزارهای ارتباطی خودشان، ما کنترل حکومت را تضعیف می‌کنیم و قدرت جمعی مردم را تقویت می‌کنیم. یک شبکهٔ غیرمتمرکز فقط تکنولوژی نیست؛ یک سپر است، یک خط نجات است، و یک وعده است — وعده‌ای که هیچ حکومتی نمی‌تواند یک ملت را برای همیشه خاموش کند.

هر ابزاری که می‌سازیم، هر نودی که راه‌اندازی می‌کنیم، و هر کاربری که توانمند می‌کنیم، ایران را یک قدم به آینده‌ای نزدیک‌تر می‌کند که در آن ارتباطات آزاد، امن و خارج از دسترس دیکتاتوری باشد.